Orthodox Study

New Testament

Luke 6

1Now it happened on the second Sabbath after the first that He went through the grainfields. And His disciples plucked the heads of grain and ate them, rubbing them in their hands.

εγενετο δε εν σαββατω δευτεροπρωτω διαπορευεσθαι αυτον δια των σποριμων· και ετιλλον οι μαθηται αυτου τους σταχυας και ησθιον ψωχοντες ταις χερσιν.

2And some of the Pharisees said to them, 'Why are you doing what is not lawful to do on the Sabbath?'

τινες δε των φαρισαιων ειπον αυτοις· τι ποιειτε ο ουκ εξεστιν ποιειν εν τοις σαββασιν;

3But Jesus answering them said, 'Have you not even read this, what David did when he was hungry, he and those who were with him:

και αποκριθεις προς αυτους ειπεν ο ιησους· ουδε τουτο ανεγνωτε ο εποιησεν δαυιδ οποτε επεινασεν αυτος και οι μετ αυτου οντες;

4how he went into the house of God, took and ate the showbread, and also gave some to those with him, which is not lawful for any but the priests to eat?'

ως εισηλθεν εις τον οικον του θεου και τους αρτους της προθεσεως ελαβεν και εφαγεν, και εδωκεν και τοις μετ αυτου, ους ουκ εξεστιν φαγειν ει μη μονους τους ιερεις;

5And He said to them, 'The Son of Man is also Lord of the Sabbath.'

και ελεγεν αυτοις οτι κυριος εστιν ο υιος του ανθρωπου και του σαββατου.

6Now it happened on another Sabbath, also, that He entered the synagogue and taught. And a man was there whose right hand was withered.

εγενετο δε και εν ετερω σαββατω εισελθειν αυτον εις την συναγωγην και διδασκειν· και ην εκει ανθρωπος, και η χειρ αυτου η δεξια ην ξηρα.

7So the scribes and Pharisees watched Him closely, whether He would heal on the Sabbath, that they might find an accusation against Him.

παρετηρουν δε οι γραμματεις και οι φαρισαιοι ει εν τω σαββατω θεραπευσει, ινα ευρωσιν κατηγοριαν αυτου.

8But He knew their thoughts, and said to the man who had the withered hand, 'Arise and stand here.' And he arose and stood.

αυτος δε ηδει τους διαλογισμους αυτων, και ειπεν τω ανθρωπω τω ξηραν εχοντι την χειρα· εγειρε και στηθι εις το μεσον. ο δε αναστας εστη.

9Then Jesus said to them, 'I will ask you one thing: Is it lawful on the Sabbath to do good or to do evil, to save life or to destroy?'

ειπεν ουν ο ιησους προς αυτους· επερωτησω υμας τι εξεστιν τοις σαββασιν, αγαθοποιησαι η κακοποιησαι, ψυχην σωσαι η αποκτειναι;

10And when He had looked around at them all, He said to the man, 'Stretch out your hand.' And he did so, and his hand was restored as whole as the other.

και περιβλεψαμενος παντας αυτους ειπεν αυτω· εκτεινον την χειρα σου. ο δε εποιησεν, και αποκατεσταθη η χειρ αυτου ως η αλλη.

11But they were filled with rage, and discussed with one another what they might do to Jesus.

αυτοι δε επλησθησαν ανοιας, και διελαλουν προς αλληλους τι αν ποιησειαν τω ιησου.

12Now it came to pass in those days that He went out to the mountain to pray, and continued all night in prayer to God.

εγενετο δε εν ταις ημεραις ταυταις εξηλθεν εις το ορος προσευξασθαι, και ην διανυκτερευων εν τη προσευχη του θεου.

13And when it was day, He called His disciples to Himself; and from them He chose twelve whom He also named apostles:

και οτε εγενετο ημερα, προσεφωνησεν τους μαθητας αυτου, και εκλεξαμενος απ αυτων δωδεκα, ους και αποστολους ωνομασεν,

14Simon, whom He also named Peter, and Andrew his brother; James and John; Philip and Bartholomew;

σιμωνα, ον και ωνομασεν πετρον, και ανδρεαν τον αδελφον αυτου, ιακωβον και ιωαννην, φιλιππον και βαρθολομαιον,

15Matthew and Thomas; James the son of Alphaeus, and Simon called the Zealot;

ματθαιον και θωμαν, ιακωβον τον του αλφαιου και σιμωνα τον καλουμενον ζηλωτην,

16Judas the son of James, and Judas Iscariot who also became a traitor.

ιουδαν ιακωβου και ιουδαν ισκαριωτην, ος και εγενετο προδοτης,

17And He came down with them and stood on a level place with a crowd of His disciples and great multitude of people from all Judea and Jerusalem, and from the seacoast of Tyre and Sidon, who came to hear Him and be healed of their diseases,

και καταβας μετ αυτων εστη επι τοπου πεδινου, και οχλος μαθητων αυτου, και πληθος πολυ του λαου απο πασης της ιουδαιας και ιερουσαλημ και της παραλιου τυρου και σιδωνος, οι ηλθον ακουσαι αυτου και ιαθηναι απο των νοσων αυτων,

18as well as those who were tormented with unclean spirits. And they were healed.

και οι οχλουμενοι απο πνευματων ακαθαρτων, και εθεραπευοντο·

19And the whole multitude sought to touch Him, for power went out from Him and healed them all.

και πας ο οχλος εζητει απτεσθαι αυτου, οτι δυναμις παρ αυτου εξηρχετο και ιατο παντας.

20'Blessed are you poor, For yours is the kingdom of God.

και αυτος επαρας τους οφθαλμους αυτου εις τους μαθητας αυτου ελεγεν· μακαριοι οι πτωχοι, οτι υμετερα εστιν η βασιλεια του θεου.

21Blessed are you who hunger now, For you shall be filled. Blessed are you who weep now, For you shall laugh.

μακαριοι οι πεινωντες νυν, οτι χορτασθησεσθε. μακαριοι οι κλαιοντες νυν, οτι γελασετε.

22Blessed are you when men hate you, And when they exclude you, And revile you, and cast out your name as evil, For the Son of Man's sake.

μακαριοι εστε οταν μισησωσιν υμας οι ανθρωποι, και οταν αφορισωσιν υμας και ονειδισωσιν και εκβαλωσιν το ονομα υμων ως πονηρον ενεκα του υιου του ανθρωπου.

23Rejoice in that day and leap for joy! For indeed your reward is great in heaven, For in like manner their fathers did to the prophets.

χαρητε εν εκεινη τη ημερα και σκιρτησατε· ιδου γαρ ο μισθος υμων πολυς εν τω ουρανω· κατα τα αυτα γαρ εποιουν τοις προφηταις οι πατερες αυτων.

24'But woe to you who are rich, For you have received your consolation.

πλην ουαι υμιν τοις πλουσιοις, οτι απεχετε την παρακλησιν υμων.

25Woe to you who are full, For you shall hunger.

ουαι υμιν οι εμπεπλησμενοι, οτι πεινασετε. ουαι υμιν οι γελωντες νυν, οτι πενθησετε και κλαυσετε.

26Woe to you who laugh now, For you shall mourn and weep. Woe to you when all men speak well of you, For so did their fathers to the false prophets.

ουαι οταν καλως υμας ειπωσιν παντες οι ανθρωποι· κατα τα αυτα γαρ εποιουν τοις ψευδοπροφηταις οι πατερες αυτων.

27'But I say to you who hear: Love your enemies, do good to those who hate you,

αλλα υμιν λεγω τοις ακουουσιν· αγαπατε τους εχθρους υμων, καλως ποιειτε τοις μισουσιν υμας,

28bless those who curse you, and pray for those who spitefully use you.

ευλογειτε τους καταρωμενους υμιν, προσευχεσθε υπερ των επηρεαζοντων υμας.

29To him who strikes you on the one cheek, offer the other also. And from him who takes away your cloak, do not withhold your tunic either.

τω τυπτοντι σε επι την σιαγονα παρεχε και την αλλην, και απο του αιροντος σου το ιματιον και τον χιτωνα μη κωλυσης.

30Give to everyone who asks of you. And from him who takes away your goods do not ask them back.

παντι δε τω αιτουντι σε διδου, και απο του αιροντος τα σα μη απαιτει.

31And just as you want men to do to you, you also do to them likewise.

και καθως θελετε ινα ποιωσιν υμιν οι ανθρωποι, και υμεις ποιειτε αυτοις ομοιως.

32'But if you love those who love you, what credit is that to you? For even sinners love those who love them.

και ει αγαπατε τους αγαπωντας υμας, ποια υμιν χαρις εστιν; και γαρ οι αμαρτωλοι τους αγαπωντας αυτους αγαπωσιν.

33And if you do good to those who do good to you, what credit is that to you? For even sinners do the same.

και εαν αγαθοποιητε τους αγαθοποιουντας υμας, ποια υμιν χαρις εστιν; και γαρ οι αμαρτωλοι το αυτο ποιουσιν.

34And if you lend to those from whom you hope to receive back, what credit is that to you? For even sinners lend to sinners to receive as much back.

και εαν δανειζητε παρ ων ελπιζετε απολαβειν, ποια υμιν χαρις εστιν; και γαρ αμαρτωλοι αμαρτωλοις δανειζουσιν ινα απολαβωσιν τα ισα.

35But love your enemies, do good, and lend, hoping for nothing in return; and your reward will be great, and you will be sons of the Most High. For He is kind to the unthankful and evil.

πλην αγαπατε τους εχθρους υμων και αγαθοποιειτε και δανειζετε μηδεν απελπιζοντες, και εσται ο μισθος υμων πολυς, και εσεσθε υιοι υψιστου, οτι αυτος χρηστος εστιν επι τους αχαριστους και πονηρους.

36Therefore be merciful, just as your Father also is merciful.

γινεσθε ουν οικτιρμονες, καθως και ο πατηρ υμων οικτιρμων εστιν.

37'Judge not, and you shall not be judged. Condemn not, and you shall not be condemned. Forgive, and you will be forgiven.

και μη κρινετε, και ου μη κριθητε· μη καταδικαζετε, και ου μη καταδικασθητε· απολυετε, και απολυθησεσθε·

38Give, and it will be given to you: good measure, pressed down, shaken together, and running over will be put into your bosom. For with the same measure that you use, it will be measured back to you.'

διδοτε, και δοθησεται υμιν· μετρον καλον, πεπιεσμενον και σεσαλευμενον και υπερεκχυνομενον δωσουσιν εις τον κολπον υμων· τω γαρ αυτω μετρω, ω μετρειτε, αντιμετρηθησεται υμιν.

39And He spoke a parable to them: 'Can the blind lead the blind? Will they not both fall into the ditch?

ειπεν δε παραβολην αυτοις· μητι δυναται τυφλος τυφλον οδηγειν; ουχι αμφοτεροι εις βοθυνον πεσουνται;

40A disciple is not above his teacher, but everyone who is perfectly trained will be like his teacher.

ουκ εστιν μαθητης υπερ τον διδασκαλον αυτου· κατηρτισμενος δε πας εσται ως ο διδασκαλος αυτου.

41And why do you look at the speck in your brother's eye, but do not perceive the plank in your own eye?

τι δε βλεπεις το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου, την δε δοκον την εν τω ιδιω οφθαλμω ου κατανοεις;

42Or how can you say to your brother, 'Brother, let me remove the speck that is in your eye,' when you yourself do not see the plank that is in your own eye? Hypocrite! First remove the plank from your own eye, and then you will see clearly to remove the speck that is in your brother's eye.

η πως δυνασαι λεγειν τω αδελφω σου, αδελφε, αφες εκβαλω το καρφος το εν τω οφθαλμω σου, αυτος την εν τω οφθαλμω σου δοκον ου βλεπων; υποκριτα, εκβαλε πρωτον την δοκον εκ του οφθαλμου σου, και τοτε διαβλεψεις εκβαλειν το καρφος το εν τω οφθαλμω του αδελφου σου.

43'For good tree does not bear bad fruit, nor does a bad tree bear good fruit.

ου γαρ εστιν δενδρον καλον ποιουν καρπον σαπρον, ουδε δενδρον σαπρον ποιουν καρπον καλον·

44For every tree is known by its own fruit. For men do not gather figs from thorns, nor do they gather grapes from a bramble bush.

εκαστον γαρ δενδρον εκ του ιδιου καρπου γινωσκεται. ου γαρ εξ ακανθων συλλεγουσιν συκα, ουδε εκ βατου τρυγωσιν σταφυλην.

45A good man out of the good treasure of his heart brings forth good; and an evil man out of the evil treasure of his heart brings forth evil. For out of the abundance of the heart his mouth speaks.

ο αγαθος ανθρωπος εκ του αγαθου θησαυρου της καρδιας αυτου προφερει το αγαθον, και ο πονηρος ανθρωπος εκ του πονηρου θησαυρου της καρδιας αυτου προφερει το πονηρον· εκ γαρ του περισσευματος της καρδιας λαλει το στομα αυτου.

46'But why do you call Me 'Lord, Lord,' and not do the things which I say?

τι δε με καλειτε κυριε κυριε, και ου ποιειτε α λεγω;

47Whoever comes to Me, and hears My sayings and does them, I will show you whom he is like:

πας ο ερχομενος προς με και ακουων μου των λογων και ποιων αυτους, υποδειξω υμιν τινι εστιν ομοιος·

48He is like a man building a house, who dug deep and laid the foundation on the rock. And when the flood arose, the stream beat vehemently against that house, and could not shake it, for it was founded on the rock.

ομοιος εστιν ανθρωπω οικοδομουντι οικιαν, ος και εσκαψεν και εβαθυνεν και εθηκεν θεμελιον επι την πετραν· πλημμυρας δε γενομενης προσερρηξεν ο ποταμος τη οικια εκεινη, και ουκ ισχυσεν σαλευσαι αυτην· τεθεμελιωτο γαρ επι την πετραν.

49But he who heard and did nothing is like a man who built a house on the earth without a foundation, against which the stream beat vehemently; and immediately it fell. And the ruin of that house was great.'

ο δε ακουσας και μη ποιησας ομοιος εστιν ανθρωπω οικοδομησαντι οικιαν επι την γην χωρις θεμελιου· η προσερρηξεν ο ποταμος, και ευθυς επεσεν, και εγενετο το ρηγμα της οικιας εκεινης μεγα.

Ask about this

Opens in Study with this context for you to review. Answers require sign-in and access.

In the margin · source text