Hebrews 6

1Therefore, leaving the discussion of the elementary principles of Christ, let us go on to perfection, not laying again the foundation of repentance from dead works and of faith toward God,

διο αφεντες τον της αρχης του χριστου λογον επι την τελειοτητα φερωμεθα, μη παλιν θεμελιον καταβαλλομενοι μετανοιας απο νεκρων εργων, και πιστεως επι θεον,

2of the doctrine of baptisms, of laying on of hands, of resurrection of the dead, and of eternal judgment.

βαπτισμων διδαχης, επιθεσεως τε χειρων, αναστασεως τε νεκρων και κριματος αιωνιου.

3And this we will do if God permits.

και τουτο ποιησομεν, εανπερ επιτρεπη ο θεος.

4For it is impossible for those who were once enlightened, and have tasted the heavenly gift, and have become partakers of the Holy Spirit,

αδυνατον γαρ τους απαξ φωτισθεντας γευσαμενους τε της δωρεας της επουρανιου και μετοχους γενηθεντας πνευματος αγιου

5and have tasted the good word of God and the powers of the age to come,

και καλον γευσαμενους θεου ρημα δυναμεις τε μελλοντος αιωνος,

6if they fall away, to renew them again to repentance, since they crucify again for themselves the Son of God, and put Him to an open shame.

και παραπεσοντας, παλιν ανακαινιζειν εις μετανοιαν, ανασταυρουντας εαυτοις τον υιον του θεου και παραδειγματιζοντας.

7For the earth which drinks in the rain that often comes upon it, and bears herbs useful for those by whom it is cultivated, receives blessing from God;

γη γαρ η πιουσα τον επ αυτης πολλακις ερχομενον υετον και τικτουσα βοτανην ευθετον εκεινοις δι ους και γεωργειται, μεταλαμβανει ευλογιας απο του θεου·

8but if it bears thorns and briers, it is rejected and near to being cursed, whose end is to be burned.

εκφερουσα δε ακανθας και τριβολους, αδοκιμος και καταρας εγγυς, ης το τελος εις καυσιν.

9But, beloved, we are confident of better things concerning you, yes, things that accompany salvation, though we speak in this manner.

πεπεισμεθα δε περι υμων, αγαπητοι, τα κρειττονα και εχομενα σωτηριας, ει και ουτως λαλουμεν.

10For God is not unjust to forget your work and labor of love which you have shown toward His name, in that you have ministered to the saints, and do minister.

ου γαρ αδικος ο θεος επιλαθεσθαι του εργου υμων και του κοπου της αγαπης ης ενεδειξασθε εις το ονομα αυτου, διακονησαντες τοις αγιοις και διακονουντες.

11And we desire that each one of you show the same diligence to the full assurance of hope until the end,

επιθυμουμεν δε εκαστον υμων την αυτην ενδεικνυσθαι σπουδην προς την πληροφοριαν της ελπιδος αχρι τελους,

12that you do not become sluggish, but imitate those who through faith and patience inherit the promises.

ινα μη νωθροι γενησθε, μιμηται δε των δια πιστεως και μακροθυμιας κληρονομουντων τας επαγγελιας.

13For when God made a promise to Abraham, because He could swear by no one greater, He swore by Himself,

τω γαρ αβρααμ επαγγειλαμενος ο θεος, επει κατ ουδενος ειχεν μειζονος ομοσαι, ωμοσεν καθ εαυτου,

14saying, 'Surely blessing I will bless you, and multiplying I will multiply you.'

λεγων· η μην ευλογων ευλογησω σε και πληθυνων πληθυνω σε·

15And so, after he had patiently endured, he obtained the promise.

και ουτως μακροθυμησας επετυχεν της επαγγελιας.

16For men indeed swear by the greater, and an oath for confirmation is for them an end of all dispute.

ανθρωποι μεν γαρ κατα του μειζονος ομνυουσιν, και πασης αυτοις αντιλογιας περας εις βεβαιωσιν ο ορκος·

17Thus God, determining to show more abundantly to the heirs of promise the immutability of His counsel, confirmed it by an oath,

εν ω περισσοτερον βουλομενος ο θεος επιδειξαι τοις κληρονομοις της επαγγελιας το αμεταθετον της βουλης αυτου, εμεσιτευσεν ορκω,

18that by two immutable things, in which it is impossible for God to lie, we might have strong consolation, who have fled for refuge to lay hold of the hope set before us.

ινα δια δυο πραγματων αμεταθετων, εν οις αδυνατον ψευσασθαι θεον, ισχυραν παρακλησιν εχωμεν οι καταφυγοντες κρατησαι της προκειμενης ελπιδος·

19This hope we have as an anchor of the soul, both sure and steadfast, and which enters the Presence behind the veil,

ην ως αγκυραν εχομεν της ψυχης ασφαλη τε και βεβαιαν και εισερχομενην εις το εσωτερον του καταπετασματος,

20where the forerunner has entered for us, even Jesus, having become High Priest forever according to the order of Melchizedek.

οπου προδρομος υπερ ημων εισηλθεν ιησους, κατα την ταξιν μελχισεδεκ αρχιερευς γενομενος εις τον αιωνα.