2 Corinthians 3

1Do we begin again to commend ourselves? Or do we need, as some others, epistles of commendation to you or letters of commendation from you?

αρχομεθα παλιν εαυτους συνιστανειν; ει μη χρηζομεν ως τινες συστατικων επιστολων προς υμας η εξ υμων συστατικων;

2You are our epistle written in our hearts, known and read by all men;

η επιστολη ημων υμεις εστε, εγγεγραμμενη εν ταις καρδιαις ημων, γινωσκομενη και αναγινωσκομενη υπο παντων ανθρωπων,

3clearly you are an epistle of Christ, ministered by us, written not with ink but by the Spirit of the living God, not on tablets of stone but on tablets of flesh, that is, of the heart.

φανερουμενοι οτι εστε επιστολη χριστου διακονηθεισα υφ ημων, εγγεγραμμενη ου μελανι, αλλα πνευματι θεου ζωντος, ουκ εν πλαξιν λιθιναις, αλλα εν πλαξιν καρδιαις σαρκιναις.

4And we have such trust through Christ toward God.

πεποιθησιν δε τοιαυτην εχομεν δια του χριστου προς τον θεον.

5Not that we are sufficient of ourselves to think of anything as being from ourselves, but our sufficiency is from God,

ουχ οτι ικανοι εσμεν αφ εαυτων λογισασθαι τι ως εξ εαυτων, αλλ η ικανοτης ημων εκ του θεου,

6who also made us sufficient as ministers of the new covenant, not of the letter but of the Spirit; for the letter kills, but the Spirit gives life.

ος και ικανωσεν ημας διακονους καινης διαθηκης, ου γραμματος, αλλα πνευματος· το γαρ γραμμα αποκτεννει, το δε πνευμα ζωοποιει.

7But if the ministry of death, written and engraved on stones, was glorious, so that the children of Israel could not look steadily at the face of Moses because of the glory of his countenance, which glory was passing away,

ει δε η διακονια του θανατου εν γραμμασιν εντετυπωμενη εν λιθοις εγενηθη εν δοξη, ωστε μη δυνασθαι ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το προσωπον μωυσεως δια την δοξαν του προσωπου αυτου την καταργουμενην,

8how will the ministry of the Spirit not be more glorious?

πως ουχι μαλλον η διακονια του πνευματος εσται εν δοξη;

9For if the ministry of condemnation had glory, the ministry of righteousness exceeds much more in glory.

ει γαρ η διακονια της κατακρισεως δοξα, πολλω μαλλον περισσευει η διακονια της δικαιοσυνης εν δοξη.

10For even what was made glorious had no glory in this respect, because of the glory that excels.

και γαρ ουδε δεδοξασται το δεδοξασμενον εν τουτω τω μερει ενεκεν της υπερβαλλουσης δοξης.

11For if what is passing away was glorious, what remains is much more glorious.

ει γαρ το καταργουμενον δια δοξης, πολλω μαλλον το μενον εν δοξη.

12Therefore, since we have such hope, we use great boldness of speech—

εχοντες ουν τοιαυτην ελπιδα πολλη παρρησια χρωμεθα,

13unlike Moses, who put a veil over his face so that the children of Israel could not look steadily at the end of what was passing away.

και ου καθαπερ μωυσης ετιθει καλυμμα επι το προσωπον εαυτου προς το μη ατενισαι τους υιους ισραηλ εις το τελος του καταργουμενου.

14But their minds were blinded. For until this day the same veil remains unlifted in the reading of the Old Testament, because the veil is taken away in Christ.

αλλ επωρωθη τα νοηματα αυτων. αχρι γαρ της σημερον το αυτο καλυμμα επι τη αναγνωσει της παλαιας διαθηκης μενει, μη ανακαλυπτομενον οτι εν χριστω καταργειται,

15But even to this day, when Moses is read, a veil lies on their heart.

αλλ εως σημερον, ηνικα αναγινωσκεται μωυσης, καλυμμα επι την καρδιαν αυτων κειται·

16Nevertheless when one turns to the Lord, the veil is taken away.

ηνικα δ αν επιστρεψη προς κυριον, περιαιρειται το καλυμμα.

17Now the Lord is the Spirit; and where the Spirit of the Lord is, there is liberty.

ο δε κυριος το πνευμα εστιν· ου δε το πνευμα κυριου, εκει ελευθερια.

18But we all, with unveiled face, beholding as in a mirror the glory of the Lord, are being transformed into the same image from glory to glory, just as by the Spirit of the Lord.

ημεις δε παντες ανακεκαλυμμενω προσωπω την δοξαν κυριου κατοπτριζομενοι την αυτην εικονα μεταμορφουμεθα απο δοξης εις δοξαν, καθαπερ απο κυριου πνευματος.