New Testament
2 Corinthians 1
1Paul, an apostle of Jesus Christ by the will of God, and Timothy our brother, To the church of God which is at Corinth, with all the saints who are in all Achaia:
παυλος, αποστολος ιησου χριστου δια θεληματος θεου, και τιμοθεος ο αδελφος, τη εκκλησια του θεου τη ουση εν κορινθω συν τοις αγιοις πασιν τοις ουσιν εν ολη τη αχαια·
2Grace to you and peace from God our Father and the Lord Jesus Christ.
χαρις υμιν και ειρηνη απο θεου πατρος ημων και κυριου ιησου χριστου.
3Blessed be the God and Father of our Lord Jesus Christ, the Father of mercies and God of all comfort,
ευλογητος ο θεος και πατηρ του κυριου ημων ιησου χριστου, ο πατηρ των οικτιρμων και θεος πασης παρακλησεως,
4who comforts us in all our tribulation, that we may be able to comfort those who are in any trouble, with the comfort with which we ourselves are comforted by God.
ο παρακαλων ημας εν παση τη θλιψει ημων, εις το δυνασθαι ημας παρακαλειν τους εν παση θλιψει δια της παρακλησεως ης παρακαλουμεθα αυτοι υπο του θεου·
5For as the sufferings of Christ abound in us, so our consolation also abounds through Christ.
οτι καθως περισσευει τα παθηματα του χριστου εις ημας, ουτως δια χριστου περισσευει και η παρακλησις ημων.
6Now if we are afflicted, it is for your consolation and salvation, which is effective for enduring the same sufferings which we also suffer. Or if we are comforted, it is for your consolation and salvation.
ειτε δε θλιβομεθα, υπερ της υμων παρακλησεως και σωτηριας της ενεργουμενης εν υπομονη των αυτων παθηματων ων και ημεις πασχομεν, και η ελπις ημων βεβαια υπερ υμων· ειτε παρακαλουμεθα, υπερ της υμων παρακλησεως και σωτηριας,
7And our hope for you is steadfast, because we know that as you are partakers of the sufferings, so also you will partake of the consolation.
ειδοτες οτι ωσπερ κοινωνοι εστε των παθηματων, ουτως και της παρακλησεως.
8For we do not want you to be ignorant, brethren, of our trouble which came to us in Asia: that we were burdened beyond measure, above strength, so that we despaired even of life.
ου γαρ θελομεν υμας αγνοειν, αδελφοι, υπερ της θλιψεως ημων της γενομενης ημιν εν τη ασια, οτι καθ υπερβολην εβαρηθημεν υπερ δυναμιν, ωστε εξαπορηθηναι ημας και του ζην·
9Yes, we had the sentence of death in ourselves, that we should not trust in ourselves but in God who raises the dead,
αλλα αυτοι εν εαυτοις το αποκριμα του θανατου εσχηκαμεν, ινα μη πεποιθοτες ωμεν εφ εαυτοις, αλλ επι τω θεω τω εγειροντι τους νεκρους·
10who delivered us from so great a death, and does deliver us; in whom we trust that He will still deliver us,
ος εκ τηλικουτου θανατου ερρυσατο ημας και ρυεται, εις ον ηλπικαμεν οτι και ετι ρυσεται,
11you also helping together in prayer for us, that thanks may be given by many persons on our behalf for the gift granted to us through many.
συνυπουργουντων και υμων υπερ ημων τη δεησει, ινα εκ πολλων προσωπων το εις ημας χαρισμα δια πολλων ευχαριστηθη υπερ ημων.
12For our boasting is this: the testimony of our conscience that we conducted ourselves in the world in simplicity and godly sincerity, not with fleshly wisdom but by the grace of God, and more abundantly toward you.
η γαρ καυχησις ημων αυτη εστιν, το μαρτυριον της συνειδησεως ημων, οτι εν απλοτητι και ειλικρινεια θεου, ουκ εν σοφια σαρκικη, αλλ εν χαριτι θεου ανεστραφημεν εν τω κοσμω, περισσοτερως δε προς υμας.
13For we are not writing any other things to you than what you read or understand. Now I trust you will understand, even to the end
ου γαρ αλλα γραφομεν υμιν, αλλ η α αναγινωσκετε η και επιγινωσκετε, ελπιζω δε οτι και εως τελους επιγνωσεσθε,
14(as also you have understood us in part), that we are your boast as you also are ours, in the day of the Lord Jesus.
καθως και επεγνωτε ημας απο μερους, οτι καυχημα υμων εσμεν, καθαπερ και υμεις ημων, εν τη ημερα του κυριου ιησου.
15And in this confidence I intended to come to you before, that you might have a second benefit—
και ταυτη τη πεποιθησει εβουλομην προς υμας ελθειν προτερον, ινα δευτεραν χαριν εχητε,
16to pass by way of you to Macedonia, to come again from Macedonia to you, and be helped by you on my way to Judea.
και δι υμων διελθειν εις μακεδονιαν, και παλιν απο μακεδονιας ελθειν προς υμας και υφ υμων προπεμφθηναι εις την ιουδαιαν.
17Therefore, when I was planning this, did I do it lightly? Or the things I plan, do I plan according to the flesh, that with me there should be Yes, Yes, and No, No?
τουτο ουν βουλομενος μητι αρα τη ελαφρια εχρησαμην; η α βουλευομαι, κατα σαρκα βουλευομαι, ινα η παρ εμοι το ναι ναι και το ου ου;
18But as God is faithful, our word to you was not Yes and No.
πιστος δε ο θεος οτι ο λογος ημων ο προς υμας ουκ εγενετο ναι και ου.
19For the Son of God, Jesus Christ, who was preached among you by us—by me, Silvanus, and Timothy—was not Yes and No, but in Him was Yes.
ο γαρ του θεου υιος ιησους χριστος ο εν υμιν δι ημων κηρυχθεις, δι εμου και σιλουανου και τιμοθεου, ουκ εγενετο ναι και ου, αλλα ναι εν αυτω γεγονεν·
20For all the promises of God in Him are Yes, and in Him Amen, to the glory of God through us.
οσαι γαρ επαγγελιαι θεου, εν αυτω το ναι και εν αυτω το αμην, τω θεω προς δοξαν δι ημων.
21Now He who establishes us with you in Christ and has anointed us is God,
ο δε βεβαιων ημας συν υμιν εις χριστον και χρισας ημας θεος,
22who also has sealed us and given us the Spirit in our hearts as a guarantee.
ο και σφραγισαμενος ημας και δους τον αρραβωνα του πνευματος εν ταις καρδιαις ημων.
23Moreover I call God as witness against my soul, that to spare you I came no more to Corinth.
εγω δε μαρτυρα τον θεον επικαλουμαι επι την εμην ψυχην, οτι φειδομενος υμων ουκετι ηλθον εις κορινθον.
24Not that we have dominion over your faith, but are fellow workers for your joy; for by faith you stand.
ουχ οτι κυριευομεν υμων της πιστεως, αλλα συνεργοι εσμεν της χαρας υμων· τη γαρ πιστει εστηκατε.