James 3

1My brethren, let not many of you become teachers, knowing that we shall receive a stricter judgment.

μη πολλοι διδασκαλοι γινεσθε, αδελφοι μου, ειδοτες οτι μειζον κριμα ληψομεθα·

2For we all stumble in many things. If anyone does not stumble in word, he is a perfect man, able also to bridle the whole body.

πολλα γαρ πταιομεν απαντες. ει τις εν λογω ου πταιει, ουτος τελειος ανηρ, δυνατος χαλιναγωγησαι και ολον το σωμα.

3Indeed, we put bits in horses' mouths that they may obey us, and we turn their whole body.

ιδε των ιππων τους χαλινους εις τα στοματα βαλλομεν προς το πειθεσθαι αυτους ημιν, και ολον το σωμα αυτων μεταγομεν.

4Look also at ships: although they are so large and are driven by fierce winds, they are turned by a very small rudder wherever the pilot desires.

ιδου και τα πλοια, τηλικαυτα οντα και υπο σκληρων ανεμων ελαυνομενα, μεταγεται υπο ελαχιστου πηδαλιου οπου αν η ορμη του ευθυνοντος βουληται.

5Even so the tongue is a little member and boasts great things.

ουτως και η γλωσσα μικρον μελος εστιν και μεγαλαυχει. ιδου ολιγον πυρ ηλικην υλην αναπτει!

6See how great a forest a little fire kindles! And the tongue is a fire, a world of iniquity. The tongue is so set among our members that it defiles the whole body, and sets on fire the course of nature; and it is set on fire by hell.

και η γλωσσα πυρ, ο κοσμος της αδικιας. ουτως η γλωσσα καθισταται εν τοις μελεσιν ημων η σπιλουσα ολον το σωμα και φλογιζουσα τον τροχον της γενεσεως και φλογιζομενη υπο της γεεννης.

7For every kind of beast and bird, of reptile and creature of the sea, is tamed and has been tamed by mankind.

πασα γαρ φυσις θηριων τε και πετεινων ερπετων τε και εναλιων δαμαζεται και δεδαμασται τη φυσει τη ανθρωπινη,

8But no man can tame the tongue. It is an unruly evil, full of deadly poison.

την δε γλωσσαν ουδεις δυναται ανθρωπων δαμασαι· ακατασχετον κακον, μεστη ιου θανατηφορου.

9With it we bless our God and Father, and with it we curse men, who have been made in the similitude of God.

εν αυτη ευλογουμεν τον θεον και πατερα, και εν αυτη καταρωμεθα τους ανθρωπους τους καθ ομοιωσιν θεου γεγονοτας·

10Out of the same mouth proceed blessing and cursing. My brethren, these things ought not to be so.

εκ του αυτου στοματος εξερχεται ευλογια και καταρα. ου χρη, αδελφοι μου, ταυτα ουτως γινεσθαι.

11Does a spring send forth fresh water and bitter from the same opening?

μητι η πηγη εκ της αυτης οπης βρυει το γλυκυ και το πικρον;

12Can a fig tree, my brethren, bear olives, or a grapevine bear figs? Thus no spring yields both salt water and fresh.

μη δυναται, αδελφοι μου, συκη ελαιας ποιησαι η αμπελος συκα; ουτως ουδεμια πηγη αλυκον και γλυκυ ποιησαι υδωρ.

13Who is wise and understanding among you? Let him show by good conduct that his works are done in the meekness of wisdom.

τις σοφος και επιστημων εν υμιν; δειξατω εκ της καλης αναστροφης τα εργα αυτου εν πραυτητι σοφιας.

14But if you have bitter envy and self-seeking in your hearts, do not boast and lie against the truth.

ει δε ζηλον πικρον εχετε και εριθειαν εν τη καρδια υμων, μη κατακαυχασθε και ψευδεσθε κατα της αληθειας.

15This wisdom does not descend from above, but is earthly, sensual, demonic.

ουκ εστιν αυτη η σοφια ανωθεν κατερχομενη, αλλ επιγειος, ψυχικη, δαιμονιωδης.

16For where envy and self-seeking exist, confusion and every evil thing are there.

οπου γαρ ζηλος και εριθεια, εκει ακαταστασια και παν φαυλον πραγμα.

17But the wisdom that is from above is first pure, then peaceable, gentle, willing to yield, full of mercy and good fruits, without partiality and without hypocrisy.

η δε ανωθεν σοφια πρωτον μεν αγνη εστιν, επειτα ειρηνικη, επιεικης, ευπειθης, μεστη ελεους και καρπων αγαθων, αδιακριτος και ανυποκριτος.

18Now the fruit of righteousness is sown in peace by those who make peace.

καρπος δε [της] δικαιοσυνης εν ειρηνη σπειρεται τοις ποιουσιν ειρηνην.