Orthodox Study

New Testament

Acts 10

1There was a certain man in Caesarea called Cornelius, a centurion of what was called the Italian Regiment,

ανηρ δε τις εν καισαρεια ονοματι κορνηλιος, εκατονταρχης εκ σπειρης της καλουμενης ιταλικης,

2a devout man and one who feared God with all his household, who gave alms generously to the people, and prayed to God always.

ευσεβης και φοβουμενος τον θεον συν παντι τω οικω αυτου, ποιων τε ελεημοσυνας πολλας τω λαω και δεομενος του θεου δια παντος,

3About the ninth hour of the day he saw clearly in a vision an angel of God coming in and saying to him, 'Cornelius!'

ειδεν εν οραματι φανερως ωσει ωραν ενατην της ημερας αγγελον του θεου εισελθοντα προς αυτον και ειποντα αυτω· κορνηλιε.

4And when he observed him, he was afraid, and said, 'What is it, lord?'

ο δε ατενισας αυτω και εμφοβος γενομενος ειπεν· τι εστιν, κυριε; ειπεν δε αυτω· αι προσευχαι σου και αι ελεημοσυναι σου ανεβησαν εις μνημοσυνον ενωπιον του θεου.

5So he said to him, 'Your prayers and your alms have come up for a memorial before God. Now send men to Joppa, and send for Simon whose surname is Peter.

και νυν πεμψον εις ιοππην ανδρας και μεταπεμψαι σιμωνα τον επικαλουμενον πετρον·

6He is lodging with Simon, a tanner, whose house is by the sea. He will tell you what you must do.'

ουτος ξενιζεται παρα τινι σιμωνι βυρσει, ω εστιν οικια παρα θαλασσαν.

7And when the angel who spoke to him had departed, Cornelius called two of his household servants and a devout soldier from among those who waited on him continually.

ως δε απηλθεν ο αγγελος ο λαλων τω κορνηλιω, φωνησας δυο των οικετων αυτου και στρατιωτην ευσεβη των προσκαρτερουντων αυτω,

8So when he had explained all these things to them, he sent them to Joppa.

και εξηγησαμενος αυτοις απαντα, απεστειλεν αυτους εις την ιοππην.

9The next day, as they went on their journey and drew near the city, Peter went up on the housetop to pray, about the sixth hour.

τη δε επαυριον οδοιπορουντων εκεινων και τη πολει εγγιζοντων ανεβη πετρος επι το δωμα προσευξασθαι περι ωραν εκτην.

10Then he became very hungry and wanted to eat; but while they made ready, he fell into a trance

εγενετο δε προσπεινος και ηθελεν γευσασθαι· παρασκευαζοντων δε εκεινων επεπεσεν επ αυτον εκστασις,

11and saw heaven opened and an object like a great sheet bound at the four corners, descending to him and let down to the earth.

και θεωρει τον ουρανον ανεωγμενον και καταβαινον επ αυτον σκευος τι ως οθονην μεγαλην, τεσσαρσιν αρχαις δεδεμενον και καθιεμενον επι της γης,

12In it were all kinds of four-footed animals of the earth, wild beasts, creeping things, and birds of the air.

εν ω υπηρχεν παντα τα τετραποδα της γης και τα θηρια και τα ερπετα και τα πετεινα του ουρανου.

13And a voice came to him, 'Rise, Peter; kill and eat.'

και εγενετο φωνη προς αυτον· αναστας, πετρε, θυσον και φαγε.

14But Peter said, 'Not so, Lord! For I have never eaten anything common or unclean.'

ο δε πετρος ειπεν· μηδαμως, κυριε· οτι ουδεποτε εφαγον παν κοινον η ακαθαρτον.

15And a voice spoke to him again the second time, 'What God has cleansed you must not call common.'

και φωνη παλιν εκ δευτερου προς αυτον· α ο θεος εκαθαρισεν συ μη κοινου.

16This was done three times. And the object was taken up into heaven again.

τουτο δε εγενετο επι τρις, και παλιν ανεληφθη το σκευος εις τον ουρανον.

17Now while Peter wondered within himself what this vision which he had seen meant, behold, the men who had been sent from Cornelius had made inquiry for Simon's house, and stood before the gate.

ως δε εν εαυτω διηπορει ο πετρος τι αν ειη το οραμα ο ειδεν, και ιδου οι ανδρες οι απεσταλμενοι απο του κορνηλιου διερωτησαντες την οικιαν σιμωνος επεστησαν επι τον πυλωνα,

18And they called and asked whether Simon, whose surname was Peter, was lodging there.

και φωνησαντες επυνθανοντο ει σιμων ο επικαλουμενος πετρος ενθαδε ξενιζεται.

19While Peter thought about the vision, the Spirit said to him, 'Behold, three men are seeking you.

του δε πετρου διενθυμουμενου περι του οραματος ειπεν αυτω το πνευμα· ιδου ανδρες [τρεις] ζητουσιν σε·

20Arise therefore, go down and go with them, doubting nothing; for I have sent them.'

αλλα αναστας καταβηθι και πορευου συν αυτοις μηδεν διακρινομενος, διοτι εγω απεσταλκα αυτους.

21Then Peter went down to the men who had been sent to him from Cornelius, and said, 'Yes, I am he whom you seek. For what reason have you come?'

καταβας δε πετρος προς τους ανδρας ειπεν· ιδου εγω ειμι ον ζητειτε· τις η αιτια δι ην παρεστε;

22And they said, 'Cornelius the centurion, a just man, one who fears God and has a good reputation among all the nation of the Jews, was divinely instructed by a holy angel to summon you to his house, and to hear words from you.'

οι δε ειπον· κορνηλιος εκατονταρχης, ανηρ δικαιος και φοβουμενος τον θεον, μαρτυρουμενος τε υπο ολου του εθνους των ιουδαιων, εχρηματισθη υπο αγγελου αγιου μεταπεμψασθαι σε εις τον οικον αυτου και ακουσαι ρηματα παρα σου.

23Then he invited them in and lodged them.

εισκαλεσαμενος ουν αυτους εξενισεν. τη δε επαυριον αναστας εξηλθεν συν αυτοις, και τινες των αδελφων των απο [της] ιοππης συνηλθον αυτω,

24On the next day Peter went away with them, and some brethren from Joppa accompanied him. And the following day they entered Caesarea. Now Cornelius was waiting for them, and had called together his relatives and close friends.

και τη επαυριον εισηλθον εις την καισαρειαν. ο δε κορνηλιος ην προσδοκων αυτους συγκαλεσαμενος τους συγγενεις αυτου και τους αναγκαιους φιλους.

25As Peter was coming in, Cornelius met him and fell down at his feet and worshiped him.

ως δε εγενετο του εισελθειν τον πετρον, συναντησας αυτω ο κορνηλιος πεσων επι τους ποδας προσεκυνησεν.

26But Peter lifted him up, saying, 'Stand up; I myself am also a man.'

ο δε πετρος αυτον ηγειρεν λεγων· αναστηθι· καγω αυτος ανθρωπος ειμι.

27And as he talked with him, he went in and found many who had come together.

και συνομιλων αυτω εισηλθεν, και ευρισκει συνεληλυθοτας πολλους,

28Then he said to them, 'You know how unlawful it is for a Jewish man to keep company with or go to one of another nation. But God has shown me that I should not call any man common or unclean.

εφη τε προς αυτους· υμεις επιστασθε ως αθεμιτον εστιν ανδρι ιουδαιω κολλασθαι η προσερχεσθαι αλλοφυλω· και εμοι ο θεος εδειξεν μηδενα κοινον η ακαθαρτον λεγειν ανθρωπον·

29Therefore I came without objection as soon as I was sent for. I ask, then, for what reason have you sent for me?'

διο και αναντιρρητως ηλθον μεταπεμφθεις. πυνθανομαι ουν τινι λογω μετεπεμψασθε με;

30So Cornelius said, 'Four days ago I was fasting until this hour; and at the ninth hour I prayed in my house, and behold, a man stood before me in right clothing,

και ο κορνηλιος εφη· απο τεταρτης ημερας μεχρι ταυτης της ωρας ημην νηστευων, και την ενατην ωραν προσευχομενος εν τω οικω μου· και ιδου ανηρ εστη ενωπιον μου εν εσθητι λαμπρα,

31and said, 'Cornelius, your prayer has been heard, and your alms are remembered in the sight of God.

και φησιν· κορνηλιε, εισηκουσθη σου η προσευχη και αι ελεημοσυναι σου εμνησθησαν ενωπιον του θεου.

32Send therefore to Joppa and call Simon here, whose surname is Peter. He is lodging in the house of Simon, a tanner, by the sea. When he comes, he will speak to you.'

πεμψον ουν εις ιοππην και μετακαλεσαι σιμωνα ος επικαλειται πετρος· ουτος ξενιζεται εν οικια σιμωνος βυρσεως παρα θαλασσαν· ος παραγενομενος λαλησει σοι.

33So I sent to you immediately, and you have done well to come. Now therefore, we are all present before God, to hear all the things commanded you by God.'

εξαυτης ουν επεμψα προς σε, συ τε καλως εποιησας παραγενομενος. νυν ουν παντες ημεις ενωπιον του θεου παρεσμεν ακουσαι παντα τα προστεταγμενα σοι υπο του θεου.

34Then Peter opened his mouth and said: 'In truth I perceive that God shows no partiality.

ανοιξας δε πετρος το στομα [αυτου] ειπεν· επ αληθειας καταλαμβανομαι οτι ουκ εστιν προσωποληπτης ο θεος,

35But in every nation whoever fears Him and works righteousness is accepted by Him.

αλλ εν παντι εθνει ο φοβουμενος αυτον και εργαζομενος δικαιοσυνην δεκτος αυτω εστιν.

36The word which God sent to the children of Israel, preaching peace through Jesus Christ—He is Lord of all—

τον λογον ον απεστειλεν τοις υιοις ισραηλ ευαγγελιζομενος ειρηνην δια ιησου χριστου· ουτος εστιν παντων κυριος·

37that word you know, which was proclaimed throughout all Judea, and began from Galilee after the baptism which John preached:

υμεις οιδατε το γενομενον ρημα καθ ολης της ιουδαιας, αρξαμενον απο της γαλιλαιας μετα το βαπτισμα ο εκηρυξεν ιωαννης,

38how God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Spirit and with power, who went about doing good and healing all who were oppressed by the devil, for God was with Him.

ιησουν τον απο ναζαρετ, ως εχρισεν αυτον ο θεος πνευματι αγιω και δυναμει, ος διηλθεν ευεργετων και ιωμενος παντας τους καταδυναστευομενους υπο του διαβολου, οτι ο θεος ην μετ αυτου·

39And we are witnesses of all things which He did both in the land of the Jews and in Jerusalem, whom they killed by hanging on a tree.

και ημεις εσμεν μαρτυρες παντων ων εποιησεν εν τε τη χωρα των ιουδαιων και εν ιερουσαλημ· ον και ανειλον κρεμασαντες επι ξυλου.

40Him God raised up on the third day, and showed Him openly,

τουτον ο θεος ηγειρεν τη τριτη ημερα και εδωκεν αυτον εμφανη γενεσθαι,

41not to all the people, but to witnesses chosen before by God, even to us who ate and drank with Him after He arose from the dead.

ου παντι τω λαω, αλλα μαρτυσιν τοις προκεχειροτονημενοις υπο του θεου, ημιν, οιτινες συνεφαγομεν και συνεπιομεν αυτω μετα το αναστηναι αυτον εκ νεκρων·

42And He commanded us to preach to the people, and to testify that it is He who was ordained by God to be Judge of the living and the dead.

και παρηγγειλεν ημιν κηρυξαι τω λαω και διαμαρτυρασθαι οτι αυτος εστιν ο ωρισμενος υπο του θεου κριτης ζωντων και νεκρων.

43To Him all the prophets witness that, through His name, whoever believes in Him will receive remission of sins.'

τουτω παντες οι προφηται μαρτυρουσιν, αφεσιν αμαρτιων λαβειν δια του ονοματος αυτου παντα τον πιστευοντα εις αυτον.

44While Peter was still speaking these words, the Holy Spirit fell upon all those who heard the word.

ετι λαλουντος του πετρου τα ρηματα ταυτα επεπεσεν το πνευμα το αγιον επι παντας τους ακουοντας τον λογον.

45And those of the circumcision who believed were astonished, as many as came with Peter, because the gift of the Holy Spirit had been poured out on the Gentiles also.

και εξεστησαν οι εκ περιτομης πιστοι οσοι συνηλθον τω πετρω, οτι και επι τα εθνη η δωρεα του αγιου πνευματος εκκεχυται·

46For they heard them speak with tongues and magnify God.

ηκουον γαρ αυτων λαλουντων γλωσσαις και μεγαλυνοντων τον θεον. τοτε απεκριθη ο πετρος·

47Then Peter answered, 'Can anyone forbid water, that these should not be baptized who have received the Holy Spirit just as we have?'

μητι το υδωρ κωλυσαι δυναται τις του μη βαπτισθηναι τουτους, οιτινες το πνευμα το αγιον ελαβον καθως και ημεις;

48And he commanded them to be baptized in the name of the Lord. Then they asked him to stay a few days.

προσεταξεν τε αυτους βαπτισθηναι εν τω ονοματι του κυριου. τοτε ηρωτησαν αυτον επιμειναι ημερας τινας.

Ask about this

Opens in Study with this context for you to review. Answers require sign-in and access.

In the margin · source text